Auteur Archief:erik

Hier stond een filmpje dat ik gemaakt had, waarbij ik een tijdschriftfoto van Annie van Gemert filmde terwijl er een spel van telkens wisselende lichtspiegelingen afkomstig van de schaduwen van de bomen tegenover mijn kamer overheen vielen, die het stilstaande beeld van de foto een bewegende film deed lijken.

Annie van Gemert aan mij
details weergeven 8 mrt. (7 dagen geleden)

Message body:
redactie
Op 4-10-2009
heeft u een foto/filmpje geplaatst op uw blog van een foto Annie van Gemert uit de serie jongens en meisjes. ( door Erik Visser). Hiervoor heeft u geen toestemming gevraagd. Ik eis dat deze foto binnen 3 dagen van de blog/ website wordt verwijderd,anders ben ik genoodzaakt om zeer hoge kosten in rekening te brengen via auteursrechtenburo. AnnievanGemert/

Erik Visser aan Annie
details weergeven 8 mrt. (7 dagen geleden)

ach gut
dat kan hoor
wel jammer en erg kinderachtig,
ik had toch netjes je naam bij de video genoemd?
tis niet eens een rechtstreekse overname van een foto, maar een (zelf gemaakt) filmpje van een foto.
wat is nou precies je bezwaar?

Annie van Gemert aan mij
details weergeven 9 mrt. (6 dagen geleden)

Dag Erik.

Ik heb geen behoefte om op je blog / website te staan . Deze blog/website geeft een amateuristische indruk. Ik wil dat je de foto van het meisje in de paarse jurk zo snel mogelijk verwijderd, anders zijn hier hoge kosten aan verbonden.De persoon op de afbeelding is geen androgyne boy.

Erik Visser aan Annie
details weergeven 9 mrt. (6 dagen geleden)

Het is verwijderd hoor
lijkt me lastig als je de vrije interpretatie van je kijkers van je werk niet accepteert.
het geeft een oude en verbitterde indruk.
ging het werk niet over boy/girl verwarring?

Image sent by Annie van Gemert

Rorschach stuk ijs vanochtend gevonden met gaten erin.

roet en spuug op inzetstuk uit vrouwen kous pakket.

gecoat papier, karton, diervoeders zak, papier, touw, gevlochten garen, roet, spit, waskrijt

blauwe wax,-stick toegepast lijnen op wax-gecoat karton van bevroren taart-doos

roet, spit, collage op papier gevonden.

roet en spuug op afgeplatte matchbox lade

Bron: Lynne Cooke in Artforum , december 2009

- Als een gedicht te lang is, maakt het dan nog langer.

- Als het schilderij te veel kleur heeft, geef het dan nog meer kleur.

- Als de opnames er amateuristisch uitzien, moet je niet gaan monteren.

- Als de afspraak vervelend is, blijf dan zitten.

- Beoordeel een kunstenaar nooit op zijn werk.

- Denk niet na als je praat.

- Probeer nooit via kunst te melden wat je op je hart hebt. Daar heb je vrienden voor.

- Laat je niet foppen door de toekomst, het is gewoon het verleden in omgekeerde volgorde

- Echte kunst kan alleen bestaan als het Kunst wordt uitgebannen/

Keren Cytter
in Metropolis M, no. 3-2009

Jaap Fischer – Eendje

Bladzijde uit plakboek met rechts de foto Jongen met bekertje van Gerald van der Kaap

Toen ik mijn reeks van Petit Paradis tekeningen begon was mijn idee om een tekening te maken elke dag, met de spullen om me heen als inspiratiebron, mijn kleren, dingen in mijn kamer. Ik ben voor enige tijd elke dag een tekening blijven maken, als een visueel dagboek. Sinds een paar jaar begon het bloggen het tekenen langzaam te overtreffen, nu doe ik bijna een post per dag. (Bij het begin van mijn tekening project was ik niet eens overal aangemeld en blogs waren nog onder de naam weblogs)

Daarom was ik verheugd om een kunstenaar te zien uit de 18de-eeuw die al een visueel dagboek had, door het maken van tekeningen van het werkelijke leven dat hem omringde. Christiaan Andriessen (1775-1846) woonde in Amsterdam met zijn familie, werkzaam als docent aan de Academie. In zijn dagelijkse schetsen geeft hij intieme impressies van het eenvoudige huiselijk leven van zijn familie, de kermis der ijdelheid op de straten, de salon concerten, tonen een glimp van dingen die je nooit ziet in klassieke 18de-eeuwse kunst van vermythologiseerde tablaux-vivants.

Een ander ding dat opvalt in zijn tekeningen is het ontbreken van een moralistische of didactische agenda. Ik denk dat hij die bewaard heeft voor zijn baan als leraar. Er wordt veel gegluurd door ramen (en door een camera obscura ) en er is een vreemde, bijna komische scène waar de vermeende verkrachting van een van de dienstmeiden wordt nagespeeld, (une liaison dangereuse?) alle standaard onderwerpen voor die eeuw van verlichting en frivoliteit, maar het heeft niets van William Hogarth’s satire of zelfs geestigheid. Hij staat dichter bij Samuel Pepys geschreven dagboek.

In het kleine handschrift dat onder het merendeel van de tekeningen gekrabbeld is, schrijft Andriessen gewoon beschrijvingen van wat er aan de hand is, maar soms zijn er ook stukjes dialoog , die bijdragen aan de levendigheid van de scènes. Maar hij maakt ook goed gebruik van zijn tekenvaardigheden met behulp van claire obscure om dramatische effecten te krijgen (een dichte mist door de straten lijkt bijna voorbode van een Rene Daniels schilderij)

Niet een van de officiële Andriessen schilderijen heeft het overleefd en volgens sommige van de voorlopige schetsen die hij maakte, lijkt dit niet een groot verlies. De modellen die hij gebruikte voor hen zijn echter wel bewaard gebleven, want zij zijn de protagonisten van veel van zijn schetsen, waarop de zelden geziene momenten in het leven van de naakte ambtenaren van die dag.

Voor drie jaar, tussen 1805-1808, Christiaan hield zich aan een tekening per dag. Er lijkt weinig voortzetting vanaf 1806, wanneer er slechts een paar tekeningen per jaar zijn, maar misschien heeft de rest het gewoon niet overleefd. Een ruime selectie van de tekeningen worden nu tentoongesteld op de website ‘Amsterdam Stadsarchief, maar beter nog is er de verbazingwekkende Christiaan Andriessen databank , met alle schetsen digitaal weergegeven.

Dus eindelijk kan Christiaan Andriessens worden gezien als de blog die het had kunnen zijn!

Verborgen armoede in Nederland, uit een serie van fotograaf Geert van Kesteren uit 2006.

Recente advertentie in de krant, die mensen moet motiveren om een baan in het jeugdzorg te zoeken.

Men who are “different”

by Jan Brandts

synopsis from the backcover:
“A novel concerning the life of a young man who is by his education and life unknown with the fact that he is homosexual ! Michel Verbeek is the son of a grocer in Utrecht. In the pious environment that his parents conservatively keep in score, he can not develop himself. But suddenly there is a reason to break free, when his mother wants him to get married. Michel looks for his recreation in the cellars where youth goes wild, there he meets Marion, a voluptuously world-wise depraved child, who provides herself an income from the trade in narcotic substances.

“Marion wants to go to bed with Michel, but this becomes for a both disenchantment. Marion understands, yet Michel does not see the signs of his different nature!! He gets into a financial mess, pinches from the fund of his parents and finally sees only a expedient in a marriage with Maria, the girl slid forward by his mother. He marries, but already rapidly notices that he has an aversion of the sexually-aggressive Maria. If he hears that she expects a child he gets a heavy shock, the repeated sexual aggresiveness of Maria, who is in her pregnancy more violent on him then ever, ricochets him and after a violent scene he leaves the house.

“A new meeting with Marion brings him on the wrong path, but not for long, because he is seized by the police force. Of Marion he has learned, that he is homosexual, in the prison he reaches repentance and realises that she is right. Fate intervenes when he gets fired from his job in Breda. He gets an accident, becomes collided on the motorway and the man who does this , proves to be the man, that awakes his love: Charles Brummelkamp, great-industrial, married, father of two children. Drama enters the lives of both these men and Ida, Charles’ wife does not realise, that her husband has an affair with Michel, of whom she becomes amorous. Brummelkamp suffers from being “different”, but he cannot tear himself loose from Michel.
Then a range of pursuits, anonymous letters, mysterious phone calls follows. Finally the end comes in a splendid climax, in which Charles commits suicide and the offender of the mental blackmail does not escape his rightly sentence .

“Jan Brandts has drawn the lives of these unfortunates, who are trapped in the preconceptions of a hostile society, forced to all sorts of tampering and self-abuse, with a masterly pen!!”

“A beautiful novel, drawn from reality.”

to read the original Dutch text click the above image to enlarge

1

the day before you came

2

the name of the game

3
S.O.S

4
one of us

5
lay all your love on me

6
does your mother know?

7
summer night city

8
eagle

9
rock me

10
waterloo

If your mouth’s a little weak
when you open it to speak
are you smart!

Valentijn knew from the age of 3 that he wanted to be a girl. A son of very open-minded and liberal parents Valentijn is followed in this documentary from 2007 by Hetty Nietsch until he is 17 years and taking female hormones (he already had taken medicine to postpone the normal male development of his body).

You see him cheering when he gets his first Barbie doll and later a sewing-machine for his birthday (“When the light is off that means the battery is flat!” he tells his younger brother), his failed attempt to study at the ballet school to become a ballerina (school-regulations only allow boys to become male dancers). A higly intelligent and strong-willed boy who seems well able to tell off bully classmates later at the new high-school, rather than let it trouble him and ruin his days at school. First only on family holidays in Spain and Italy is he allowed by his parents to wear girls clothes, later he wears them also to high-school.

I especially like the first minutes when some boys from his elementary-school are asked about their strange classmate. “And have you ever bullied him?” to which one boy lifts up his hand then quickly comes to his senses, adding “Oh no no never…never!”

Is there a Tatar in the house?

Pages from a Tatarian kitap (book, reader) for primary school, found at the university library in Helsinki by Fennoskandia, also known as Ainur, a 29 year old graphic designer and manga artist from Sweden.

You can read an interview with me by Thomas Moore , a 25 year old writer/poet from the UK over at his blog thomas moronic

photography by bert theunissen

a beautiful series of photographs of mostly old people portrait in their homes in bulgaria, france, spain, the netherlands and other countries.
most of the people are simple farmer folk in sparse interiors: a plastic tablecloth, buckets, domestic tools, sausages hanging from the ceiling, almost no pictures, electric devises.
apart from a shrinking body these pictures makes getting old something to look forward to rather than to fear.

I could well imagine myself living like that in old age between colours and patterns of my liking

after a 1000 year marriage you coordinate the colours of eachothers outfits without effort

some of these domestic landscapesmay be too dark or sparse (or creepy) but still preferable to the standard pre-fab appartments for the old where they may put you away.

hang all your domestic tools on your wall

a transistor to pick up the waves of the world outside

a simple dress amidst baroque wall-covering

a lovely set of plastic buckets seems the only touch of 20th century in this home

I met Danny in the summer of 2002 through the early days of my internet connection. At our first meeting I gave him a pirate eye-patch. At the end of the day he fell asleep in my arms. He already wanted to be a fashion designer then.

he told me once how he bought an ice-cream cone and set about on a bench in the park to enjoy it when he noticed behind him a large building crane looming dangerously close. He then decided to move to a bench somewhat farther down to eat his icecream in peace.

I think he was the closest a human being could get to the image presented in my drawings beside myself.

I just found out he is one of the graduates of the Academy of Fine Arts in Arnhem to be selected for a big Couture Award.

In 2003 he sent me a picture of a baby blackbird that he had taken pity on. Apparently the poor thing had fallen from its nest. It died after two days of Danny’s pity.